RSS  

یه پوشه دارم که یه جورایی این روزها با من حرف میزنه در مورد سنم ...وضعیت مالی  ....خیلی چیزها را به یادم میاره .......با نگاه کردن به پاسم متوجه میشم که چند مدت دیگه باید پاس مجدد بگیرم ، همه مدارک شخصی ام تو خودش جا داده ...یه جورایی دلم نمی خواهد یکی از اونها را لمس کنم دلم نمی خواد بازش کنم ....خیلی وقت بود که به سراغش نرفته بوم .....رفتم بازش کردم صفحه اول که بهم گفت فردا قراره یک سال دیگه بزرگتر شی ....یک سال دیگه توی این دنیا باشی و هی خودت و آدم های اطرافت را  بیشتر بشناسی ...خیلی چیزها را بهم گفت ....یه جورایی به  صفحه دومش حس خوبی ندارم ... چون من قلبی فراموش کردم ولی هنوز اسممون تو شناسنامه همدیگه هست ....صفحه سومش هم باز خوشم نمیاد چون اون هم من را به بازی گرفت اون به نظر من توجه نکرد ....ولی من که هیچ کدام از صفحه ها را باور ندارم دیگه خیلی وقته به تاریخ و زمان اهمیت نمی دم خیلی وقته که دیگه فقط به خود خودم توجه می کنم ......نمی دونم قراره توی این یک سال چی واسم بیش بیاد ....ولی واسه خودم بهترین ها را آرزو می کنم...شادترین روزها ....موفقیت ،سلامتی .....همه چیز خوب ،خوب ،سبز ،سبز شاد ،شاد ..............تولدت مبارک نازنیم . 

تولد پارسالم به باد میارم که خونه مامان یه تولد مفصل گرفتم .....آرشیو عکسام نگاه می کنم دو سری عکس بیشتر ندارم یه سری سال 84 که همه دوستام بودن  ...یه سری هم عکس های پارسال ...نمی دونم امسال اصلا کسی یادش هست که فردا تولدم یا نه ؟خوب منتظر می مونم ....ولی مهم نیست اگه کسی هم یادش نباشه مهم ابنه که خودم یادم بوده مگه نه ؟

پ.ن :این دو هفته به طور عجیبی درگیر بودم ،جمعه . شنبه 6 تا امتحان داشتم .الان هم تا اخر هفته باید کلی کار به استادام  تحویل بدم .....این هفته آخری که کلاس میرم ....به همین زودی ترم یک تمام  شد....

پ.ن:دبستان که بودم هر وقت که مامان تو خونه نبود از فرصت استفاده می کردم تا وقتی که بر میگشت  از عینکش استفاده می کردم ....یادمه تا راهنمایی برخی اوقات به بهونه های مختلف می رفتم چشم پزشکی شاید عینک واسم تجویز کنه ولی دبیرستان دیگه بی خیال شدم طبق برنامه های بابا هر سال باید چکاپ می کردیم هر سال هم دکتره میگفت چشمات هیچ وقت به عینک نیاز پیدا نمیکنه ....ولی این روها به ارزوم رسیدم ....ولی با این چشم های جدیدم می خام دیگه خوش بین باشم تا جایی که بتونم فقط مثبت ببینم ...

پ.ن:حالم امروز از لحاظ جسمی خیلی خوب نبود ،یه جای بدنم گرمه گرم یه جا سرده سرد نمی دونم خیلی خیلی خسته هستم ......تو موقع نوشتی این پست با یکی صحبت کردم یه جورایی به آدمهایی که دائم مبگن ما سرمون شلوغه وقت نداریم حس خوبی ندارم واست ارزو می کنم اونقدر سرت شلوغ نشه که یه زمانی خودت را هم فراموش کنی به خودت هم بگی من وقت ندارم

ببين خنده دار نخواهد بود
اگر تمام جانوران باغ وحش آزاد شوند
و به من و تو نگاه کنند؟
و خنده دار نخواهد بود
اگر آنها ما را توی قفس بگذارند
و کانگوروها و خروس جنگی ها پشت قفس سن ما را حدس بزنند!
و خنده دار نخواهد بود
اگر کرگدن ناگهان فرياد بزند:
زياد به قفس نزديک نشويد من می ترسم!
چون آدمها واقعا خطرناک هستند

خاطرات روزهای دانشگاه  را به یاد میارم .....روزهایی که نه من دغدغه ای داشتم نه تو و نه اونی که هم اسم من بود ،روزهایی که دغدغه هامون تنها شب امتحان بود روزهایی که من تازه اومده بودم به یزد بد جوری غربت اونجا منو اذیت می کرد ،بدجوری دلم می خواست زودتر تمام شه به اکیپ بچه بزدی بودند تنها من و نجمه یزدی نبودیم .دوستهای فوق العاده ای داشتم .هما که همیشه با اسمش معصومیت و اون صورت گردش را به یاد میارم .بهاره که راستگویی و صدای خنده هاش را نمی تونم از یاد ببرم الهامی که هم اسم خودم بود با اون لهجه ی غلیظ یزدی و مریمی که همیشه واسم یه اسوه بود تو پشتکار ،صداقت، راستگویی، انسان بودن و صبر با اون قلمی که فقط مختص خودت بود...

ولی خند های ما خیلی دوام نداشت ..الان من و تو با هم اینجا هستیم و هر دومون سنگ صبور هم شدیم .پنجشنبه بود که مثل عادت همیشگی با هم چت می کردیم و گفتی که الهام دعا کن .داداش الهام تصادف کرده رفته تو کما ...چی می تونستم بگم اینقدر پوستم کلفت شده ،اینقدر خبر بد شنیدم ،دیگه عادت کردم ....از خدا کمک خواستم خدایی که این روزها امتحانهای سختی از ماها  می گیره .....صبر کردم ،دعا کردم ....اون فقط همین یه برادر را داشت ...یادم به اون روز هایی افتاد که چندباری به خونه الهام رفته بودم و مامانش می گفت تو هم مثل الهام می مونی اینجا غریبی بیا اینجا ....

تا دیروز که نقد داستان "Spanish tragedy را داشتیم استادمون می گفت این بزرگترین تراژدی ...نقد کرد در مورد انتقام گرفتن، اعدام در مورد همه چیز بحث کردیم دلم می خواست تراژدی  ایران را واسش تعریف کنم دلم می خواست بگم داستان حوادث بعد از انتخابات ایران ،داستان ندا و سهراب، زندان اوین ....شاید هم من اشتباه می کنم شاید اینها کمدی باشند.......بعد از کالج من وتو رفتیم که واسه چند ساعتی دور از این ترادی باشیم رفتیم که یکم تو دنیای کمدی باشیم .....خوب بود اومدم خونه .به شدت گرسنه بودم دوتا لیوان اب و برنج را قاطی کردم به اتفاقهای امروز فکر کردم خیلی غرق شده بودم وقتی اومدم بیرون که بوی بدی را حس کردم اره غذا هم سوخته بود ....اومدم دراز کشیدم .....خوابم برد خواب بدی دیدم یه لحظه ساعت موبایلم چک کردم تو بودی تعجب کردم تو خواب و بیداری زنگ زدم فقط گربه می تونستم بشنوم .....آماده شدم و به دیدنت اومدم ولی تو مریم چند ساعت پیش نبودی ...صورت خندان تو کجا ....این اشکها . گریه ها .....گریه کردی ....چی بدتر از این می تونست اتفاق بیفته معشوقه تو ...... .....معشوقه ای که مربی تیم ملی ...نقاش ...شاعر ...به انسان به تمام معنا حالا در یه کشور دیگه که فاصله هوایی اونجا با ما 14 ساعته ....معشوقه ای که اتفاق های کوه دانشگاه زندگی اون را ......از سیاست متنفرم .همیشه تو زندگی با تو یکی از آرزوهام این بود که کاش تو هم  .... .کجاست ایران من ...کجاست ؟خبرها را که می خوندم در مراسم دعای کمیل هم وارد شدند ....دستگیری، دادگاه اینه معنی جمهوری اسلامی .....شاید اونها معنی جدیدی کشف کردن. شاید.....

گریه کردی ....بغض کردی ....با هم گریستیم ......خبر بد دیگه ای در راه بود اره داداش الهام هم رفت .....شب بدی بود تو واسه من تعریف کردی که او چگونه بود ...یادم به چند روز پیش افتاد که سه تایی با هم چت کردیم ...می خندید می گفت تو هم خواهر منی هم خواهر مریم ....اره من شرمنده هستم کاری نمی تونم بکنم ....به مریم گفته بودی که واسه من ناراحتی به خاطر تجربه ای که داشتم .....چی می تونم بگم ....خودم هم خسته شدم ...خودم هم دیشب دلم می خواست داد بزنم ....مریم جونم می دونم دیگه از حرفهای من هم خسته شدی ولی عزیز دلم زندگی سراسر رنج است ....عزیز دلم از خدا می خواهم که هر چه زودتر صدای اون را بشنوی ....از خدا می خواهم که هر چه زودتر تو را با صورت خندون ببینم ...خدا جون باز هم صبر می کنم ....خدای مهربون من ...

آنچنان خسته ام
كه
وقتي تشنه ام
با چشمهاي بسته
فنجان را كج ميكنم
و آب مينوشم
آخر اگر كه چشم بگشايم
فنجاني آنجا نيست
خسته تر از آنام
كه راه بيفتم
تا برايِ خود چاي آماده سازم
آنچنان بيدارم
كه ميبوسمت
و نوازشت ميكنم
و سخنانت را ميشنوم
و پسِ هر جرعه
با تو سخن ميگويم
و بيدارتر از آنَم
كه چشم بگشايم
و بخواهم تو را ببينم
و ببينم
كه تو نيستي
در كنارم.

 هر ثانیه یک بار از ترس یه تکون شدید می خورم و به خودم می گم ای بابا ترس که نداره ....چقدر می ترسی دختر...ولی نمیشه هر بار بیشتر میشه .سه روزه که کبوترانی که کنار خونه همیشه به من آرامش می دادند خبری ازشون نیست .....سه روزه که از سکوت شب خبری نیست .....سه روز که شب با من حرف نزده ....سه روزه که واسه اولین بار از اون وقتی که اومدم اینجا احساس امنیت نمی کنم .........سه روزه که خونه های کناریم با شمع های کوچک تزئین شدند .....چند شب پیش کالج واسمون جشن گرفت ...من عاشق این چیز ها هستم ولی همین قدر هم می ترسم .دیشب هم دلم می خواست ببینم هم اینکه واقعا می ترسیدم ...ولی دل زدم به دریا رفتم مجتمع کنار خونه  نگاه کنم دوتا دختر کوچولو تقربیا 10 ساله ...با هم کلی صحبت کردیم واسم تاریخچه را توضیح داد .جالب بود . دیوالی هندی هاست یه چیز مثل چهارشنبه سوری خودمون ولی اصلا قابل مقایس نبست....صداها خیلی شدیدتر ....آسمون هر ثانیه یه رنگ میشه ....اینجا از نیروی انتظامی خبر نیست یادم میاد سالهای پیش که می رفتم چهارشنبه سوری پلیس از چند ساعت قبل راههای اصلی را مسدود می کرد ....کلی برخورد می کرد .از مغازه کنار خونه چند تا گرفتم ولی نه نتونستم بر ترسم غلبه کنم بی خیال شدم .....تجربه جالبی بود .با اینکه توی این چند روز خوب نخوابیدم ولی جالب بود .این هم از تاریخچه دیوالی :

دیوالی از جمله جشنهای هندوان است. دیوالی یک جشنواره پنج روزه هندوها است که در سراسر هند اجرا می‌شود و تاریخ اجری آن به زمانهای پیش از تاریخ بازمی‌گردد. طی روزهای قبل از جشن، تمام خانه‌ها پاکیزه و مرتب شده و پنجره‌ها برای خوشامدگویی به لاکشمی الهه توانگری و کامیابی گشوده می‌شوند. نام دیوالی، تحریف شده واژه دیپاوالی– دیپا به معنی نور و آوالی به معنای ردیف و صف - و در کل به معنای صفی از نور است. درواقع نمایش نور در این جشنواره یکی از جذابترین بخش‌های آن است. تمام خانه‌ها، از فقیرانه‌ترین کلبه‌ها تا اشرافی‌ترین کاخها، با نور نارنجی رنگ فانوسهایی به نام دیا برای تبریک و سلام به لاکشمی روشن می‌شوند. فانوس یا دیپ ، نشانه دانش است و افروختن چراغ دانش در بین مردم به معنای درک فلسفه هر روز خاص از این جشنواره و به عمل درآوردن این فلسفه، در زندگی روزمره‌است. طرحهای الوان رنگولی نقوشی سنتی و بسیار زیبا که در روزهای عید و مناسبتها، از دیرباز برای تزیین کف اتاق، حیاط و درگاه خانه‌ها، برای خوشامد گویی به خدایان ترسیم می‌شده‌است.این نقاشیها با پودرهای رنگ و توسط زنان اجرا می‌شده ‌است)، گل آرایی و آتش بازی، این فستیوال را که پیام آور شادی، نشاط و خوشبختی در سال جدید است، از شکوه و زیبایی خاصی برخوردار می‌کند. جشنواره دیوالی در ابعاد وسیع و تقریباً در تمام مناطق هند برگزار می‌شود و درواقع، پیش درآمد سال نو است. مراسم واقعی دیوالی در روز سوم اجرا می‌شود. در این شب ماه به کلی غروب می‌کند و تاریکی کامل آسمان را فرا می‌گیرد. در این تاریکی، دیوالی امکان تجلی واقعی خود را به دست می‌آورد.

در این روز مردم از لاکشمی، الهه ثروت، برای نعمات متعدد او سپاسگذاری می‌کنند و مراسم دعای شکرگذاری که پوجا نام دارد، هم در سپیده دم و هم هنگام غروب آفتاب انجام می‌گیرد. اعتقاد بر این است که الهه ثروت از خانه‌هایی که پاکیزه نبوده و به خوبی روشن نشده‌اند، دیدن نمی‌کند. بنابر این همه برای تمیز نگه داشتن خانه خود بسیار کوشش می‌کنند، درها و پنجره‌ها را باز میگذارند و تمام چراغها را روشن می‌کنند.

پس از مراسم دعا و عبادت که با سرود و اهدای هدایای مختلف به حضور خدایان همراه است و به جا آوردن عبادت در خانه، مردم به دیدار همدیگر رفته و به رد و بدل کردن شیرینی و هدیه می‌پردازند.

هنگام غروب، خانه‌ها و خیابانها با چراغها، فانوسها و شمعهای بی شمار تزیین می‌شود. و مردم در خارج از خانه‌ها گرد آمده و منتظر ورود الهه به داخل خانه و برکت بخشیدن به آن هستند. در این مدت آنها به آتش بازی و تماشای فانوسها می‌پردازند.

پ.ن:امروز چهار ماه شد .....به همین زودی گذشت ....چقدر زود عادت کردم .دلم بد جور تنگ شده ...بد جور دلم  لک زده واسه مامان و بابا....واسه تو که هر وقت با هم می رفتیم بیرون صدای سیستمت منو عصبانی می کرد واسه تویی که همیشه بهم می گفتی الهام بی خیال همه چیز فقط سعی کن تو همه لحظات زندگیت بخندی ....من خیلی از چیزها را از تو یاد گرفتم داداشی عزیز دلم دیشب کلی یادت کردم ....  داداش مهربونم .....واسه تویی که تو هم مثل من دور از خونه هستی الهه نازنینم.خیلی بد جور دلتنگتون شدم عزیزان من ....

واسه کسی که یه روز عزیزترین دوستم بود .